به یاد پدر بزرگوار دیونیسیوس، اسقف گلوشیتسکی، معجزه ساز جدید

این پدر بزرگوار دیونیسیوس ما در ابتدا در نزدیکی دریاچه ای که به نام کوبنی بزرگ نامیده می شد، زندگی می کرد [دیونیسیوس بزرگوار، در جهان دیمیتری، در سال 1362 در اطراف شهر ولوگدا متولد شد.

دریاچه کوبا احتمالاً به این دلیل "بزرگ" نامیده می شود که از بین تمام دریاچه های منطقه ولوگدا، بزرگترین دریاچه است. و در فاصله چهارده پپریش در شرق شهر ولوگدا واقع شده است. پس از آن او این مکان را ترک کرد و همراه با یک راهب به نام پاخومیا، به دنبال مکان هایی که در اطراف دریاچه قرار دارد، به دنبال جایی که بتواند در خلوت به خدمت خدا بپردازد، گشت.

دیونیسیوس و پاخومیوس به دهکده ای به نام لوچیسا آمدند [دهکده لوچیسا، که به نام دیگر "لوکا مقدس" نامیده می شد، در ساحل دریاچه کوبنی در دهکده رودخانه کوبنی قرار داشت.

در اینجا قبل از آمدن دینسیوس یک صومعه ی متروکه وجود داشت و دینسیوس آن را بازسازی کرد.] ، و در اینجا ابتدا یک کللی برای خود ساختند، و به زودی بعد از آن یک کلیسا به نام سنت نیکولاس ساخته شد که با برکت اسقف روست گریگوریوس تقدیس شد. پس از این، راهبان برای زندگی با آنها جمع می شدند و برای نجات جان خود تلاش می کردند.

دیونیسی در این مکان یک صومعه ساخت و در آن یک خوابگاه تاسیس کرد و پس از آن، در صومعه کشیش بود [دیونیسی توسط اسقف اعظم روستوف در صومعه یری توسط گریگوریوس به عنوان کشیش کشیش تعیین شد و به نظر فیلارت (زندگی مقدسین، ژوئن، صفحه 11) ، حتی قبل از اتمام ساخت معبد در لوچیتس ، شروع به تقدیم قربانی به خداوند کرد.

چندی پس از آن، کشیش شاگردان خود را به نام پاخومیا، به عنوان کشیش صومعه ای که در آنجا ساخته بود، منصوب کرد و بعد از برکت دادن صلح به برادران خود، خود را به فاصله پانزده میدان، در رودخانه گلوشیتسا، از صومعه دور کرد و در آنجا برای شب استراحت کرد. در خواب نازک، او صدا را در این مکان بیابان شنیده و او را صدا می کند.

او فوراً از خواب بیدار شد و احساس شادی بزرگی کرد و بعد از دعا، صلیبی را که با خود آورده بود در آن جا نصب کرد و سپس زیر یک درخت که تا به امروز در داخل صومعه رشد می کند، یک سلول کوچک برای خود ساخت. مردی که از درد دندان رنج می برد، با ایمان یک توت از این درخت خورد و بلافاصله احساس سلامتی کرد.

پس از آن، دیونسیوس در این مکان به خود اعتنایی سختگیرانه، بیداری تمام شب، روزه و دعا متعهد شد. و بعد از مدتی، یک پس از دیگری به سراغ او آمدند، به طوری که تعداد شاگردان او افزایش یافت.

دیمیتری شاهزاده کوبا که می خواست به دیونیسیوس کمک کند، برای ساخت آن، هنرمندان خود را فرستاد و صومعه را راه اندازی کرد. چند سال پس از این، تعداد راهبان به اندازه ای افزایش یافت که اتاق در کلیسا برای آنها کوچک بود و آنها از دیونیسیوس مقدس خواستند که برای آنها یک کلیسا بزرگتر بسازد.

به درخواست برادران، کشیش یک کلیسا جدید ساخت، [این کلیسا دوم 9 سال پس از اولین، در سال 1412 ساخته شد.] بسیار بزرگتر از اولین، آن را به زیبایی با تصاویر تزئین کرد. [ کشیش دیونیسی خود تصاویر را نقاشی کرد، زیرا او یک هنرمند ماهر بود.

به عنوان مثال، در صومعه ی پریلوچ، آیکون کشیش دیمیتری که توسط او نوشته شده است، نشان داده شده است؛ در صومعه ی کریلی-بلوزر در آیکونستاس کلیسا، تصویر کشیش کریلی وجود دارد - همچنین آثار او و غیره] ، کتاب ها را فراهم کرد و به طور بی وقفه شروع به آموزش برادران کرد و به آنها در آنچه که باید به نفع آنها باشد، آموزش داد.

و روزي كه او در عبادتگاه بود، روح هايى كه از او گرفته شده بودند، او را دريافت كردند. روحهاى بد، دندون هاى او را مى گريختند و او را مى زدند. روحهاى بد، او را از زمين بالا مى بردند و به او مى گفتند: "از اين جا بيرون برو، وگرنه مرگى سخت خواهد داشت".

و برادران او را ندیدند و به اتاقش رفتند و او را در حالی که با تخت های تخت نشسته بود، یافتند. پس از آن، او به آنها گفت: "ببینید، برادران، دشمنان ما با ما مبارزه می کنند، اما ما نباید از آن بترسیم.

پس از آن، دینسیوس به طور مخفیانه از صومعه خارج شد و به یک مکان بیابان در چهار حیاط در جنوب لاوان بزرگ [این نام صومعه پوکرواست که از آن صومعه خارج شد] در ساحل همان رودخانه گلوشیکا و به نام سوسنوس آمد. در اینجا او یک کلیسا به نام یوحنا تعمید کننده ساخت [این معبد در سال 1420 ساخته شد.] ، کلیه ها را ساخت و برخی از برادران خود را از صومعه خود به اینجا منتقل کرد.

او به آنها گفت که جسد او در اینجا دفن می شود و به آنها گفت که هر چیزی که برای تأمین نیازهای خود لازم است را از لابراتوار بزرگ دریافت کنند. در این آخرین مکان از شجاعت های خود هفت سال قبل از مرگ خود را برای خود قبر را حفاری کرد تا هر روز ساعت زمانی که جسد او در آن قرار می گیرد را به او یادآوری کند.

از آن زمان به بعد، او شجاعت های خود را در روزه، دعا و بیداری بیشتر تقویت کرد و بارها تمام شب در سرما ایستاده بود و بدن خود را رنج می برد. پس از انجام معجزات بسیاری با قدرت مسیح و قبل از خروج روح بدن و خون پاک خود، مقدس دیونسیوس در آرامش ابدی قرار گرفت".

شورای مسکو که در سال 1847 در کنار میترولیت ماکاریا بود، او را به صف مقدسین درآورد، و در قرن 16 اولین کلیسا به نام او ساخته شد. او در معبد مقدس دیونیسیوس و آمفیلوکیوس در صومعه سوسنوویتس قرار دارد. در صومعه دو آیکون نگهداری می شود، یکی پوشش و دیگری نشانه های مادر خدا، هر دو به روایت توسط دیونیسیوس نوشته شده است.

ظاهری او این بود: قد پایین و بدن بسیار لاغر، سرش بسیار کوچک، ابروهای نیمه دایره، صورت طولانی، گونه های فرو رفته، چشم های نرم، ریش تا سینه، موهای سفید و نیم خاکستری.

از جوانی، دیونیسیوس قدوس از عشق الهی نفرت داشت و از همه چیز در جهان نفرت داشت و مسیح را دوست داشت: و به همین دلیل در بیابان داخلی زندگی کرد، با حیوانات زنده، تمام مسیح. از آنجا و چشم همه چیز می بیند [2 چشم همه چیز می بیند، یعنی خدا همه چیز می بیند.]

و تو را صدا می زنیم که همیشه برای همه ما دعا کنی و یاد تو در آهنگ های مقدس خوشایند باشد. و تو که با تمام تمایلات دانایی خود به خدا وفادار بودی، از دل و جانت به دنبال او رفتی، و در بیابان زندگی کردی، و فرشتگان در آنجا بودند، و راه نجات برای بسیاری بود. و در نتیجه مسیح هم به تو جلال می دهد، و معجزات و نعمت ها را به تو می دهد. و تو هم با صدای بلند می گویی: دیونیسیوس مقدس، بیابان نشین.

از جمله موارد زیر: